போராடும் தந்தை, நட்சத்திர மகள்: வலி, நம்பிக்கை, பெருமையின் பயணம்

வெற்றியைப் போற்றி, அமைதியான போராட்டங்களைக் கவனிக்கத் தவறும் உலகில், எண்ண முடியாத அளவு தோல்விகளைச் சுவைத்த ஒரு மனிதன் நிற்கிறான். தவறிப்போன ஒவ்வொரு வாய்ப்பின், சிதைந்த ஒவ்வொரு கனவின், நிறைவேறாத ஒவ்வொரு லட்சியத்தின் வலியையும் சுமந்தவன். இருந்தும் அவன் ஒருபோதும் கைவிடவில்லை. என்றாவது ஒருநாள் தன் காலம் வரும் என்று முயன்றுகொண்டே, நம்பிக்கையுடன், உறுதியாக இருந்தான்.

அந்த மனிதன் நான்தான்.

தோல்வியின் கசப்பான பாதையில் நடந்திருக்கிறேன்; வெற்றியை நெருங்கி, இறுதிக் கோட்டைத் தொடுவதற்குச் சற்று முன் அது நழுவிப் போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு பின்னடைவும், ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் முந்தையதைவிட ஆழமாகக் காயப்படுத்தியது. ஆனாலும் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தேன். அது எளிதாக இருந்ததால் அல்ல; கைவிடுவது ஒருபோதும் என் தேர்வாக இருந்ததில்லை என்பதால். தாமதமாக, ஆறிப்போய்ப் பரிமாறப்படும்போது அல்ல — சரியான நேரத்தில், உண்மையான பசியுடன் இருக்கும்போது வரும் வெற்றியே மிகச் சுவையானது என்று என் இதயத்தின் ஆழத்தில் நம்பினேன்.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை பிறர் ஆடும் ஒரு விளையாட்டு போலத் தோன்றுகிறது — குழந்தைப் பருவத்தில் தொடங்கி, வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தொடரும் விளையாட்டு. பெரும்பாலும், எதிராளிகள் குறுக்கு வழிகளைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தங்கள் வெற்றியை வரையறுப்பதால் ஆட்டக்காரர்கள் தோற்கிறார்கள்; வசதியைவிட நேர்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் கடினமான பாதைகளைச் சந்திக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் எதிர்பாராத நகர்வுகளும் அமைதியான தியாகங்களும்கூடக் கவனிக்கப்படாமல் போகின்றன. இருந்தாலும், நாம் முன்னேறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

தங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும் கொடுப்பவர்கள் மீதுதான் தோல்வியின் வலி மிகக் கனமாக இறங்குகிறது. சிலர் பாதியிலேயே விலகிவிடுகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான நம்பிக்கையாளர்கள் இறுதிவரை போராடுகிறார்கள் — ஒவ்வொரு பாறையிலும் ஏறி, ஒவ்வொரு தடையையும் கடந்து, என்றாவது ஒருநாள் தாங்களும் சிகரத்தை அடைவோம் என்ற நம்பிக்கையுடன்.

நான் இன்னும் அந்த ஏற்றத்தில்தான் இருக்கிறேன்; ஆனால் என் வலிகள் அனைத்துக்கும் அர்த்தம் தரும் ஒன்று இருக்கிறது — என் மகள், Shivali Zahra.

என் பெயரில் இன்னும் ஒரு விருதுகூட நான் பெறாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் என் மகள் வெறும் 4 வயது 3 மாதத்திலேயே இரண்டு சர்வதேச விருதுகளை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டாள். இவ்வளவு சிறு வயதில் அவள் ஜொலிப்பதையும், உலகை வெல்வதையும் பார்ப்பது — அந்த உணர்வை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. நான் வெல்லக்கூடிய எந்தக் கோப்பையையும்விட, அவளுடைய வெற்றியே எனக்கு மதிப்புமிக்கது.

வெறும் 4 வயது 3 மாதத்தில் அவள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனை படைத்தாள் — 195 நாடுகளின் கொடிகளையும் அவற்றின் தலைநகரங்களையும் வெறும் 6 நிமிடங்களில் அடையாளம் கண்டாள்; இசைக்கருவிகளை வெறும் 2 நிமிடங்களில் அடையாளம் கண்டு இன்னொரு விருதையும் வென்றாள். இந்த இளம் வயதிலேயே அவள் தன் முதல் வெற்றிக் கதையை உருவாக்கிவிட்டாள்; நானோ என் சொந்தக் கதையைச் சுமந்து நிற்கிறேன் — தோல்வியை எப்படிக் கையாள்வது, அது உங்களை ஒருபோதும் வரையறுக்க விடாமல் இருப்பது எப்படி என்ற பாடங்கள் நிறைந்த கதை.

அவளே என் மிகப் பெரிய சாதனை. என் பெருமை. என் நம்பிக்கை.

அவளுடைய பயணம் வெற்றியுடன் தொடங்குகிறது; என்னுடையதோ விடாமுயற்சியின் பயணமாக இருந்திருக்கிறது. ஒருவேளை, அழகான ஒரு விதத்தில், வாழ்க்கை இப்படித்தான் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்கிறது போலும் — ஒரு தலைமுறை போராட்டத்திலிருந்து கற்கிறது, அடுத்த தலைமுறை வலிமையுடன் எழுகிறது.

இறுதியாக ஒரு சிந்தனை

வாழ்க்கை காத்திருக்காது. உங்கள் வலிக்காக நேரம் நிற்காது. விழும்போது, அங்கேயே கிடக்காதீர்கள், திரும்பிப் பார்க்காதீர்கள் — ஆழ்ந்த மூச்சு எடுத்து முன்னேறிக்கொண்டே இருங்கள். ஏனெனில் வேறொருவர் உங்களை முந்திச் சென்று, உங்களுக்கான வாய்ப்பை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். நினைவில் கொள்ளுங்கள், வாழ்க்கை 100 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயம் அல்ல; அது ஒரு மாரத்தான். மெதுவாகச் செல்லுங்கள், சீராக இருங்கள், உங்கள் பாதையை நம்புங்கள். உங்கள் இலக்கை அடைவீர்கள் — கொஞ்சம் தாமதமாக இருக்கலாம், ஆனால் நிச்சயமாகச் சரியான தருணத்தில்.

ஆம், பெருமையுடன் சொல்கிறேன்: சாதனைகளில் நான் ஒரு தோல்வியாளன்; ஆனால் நம்பிக்கையில் வெற்றியாளன். ஒரு ஜொலிக்கும் நட்சத்திரத்தின் தந்தை.